Zoeken Menu

Scoliose: draaglijk door chiropractie en sporten

De ervaringen van een patiënt na 15 jaar

Ik ben dus de "eigenaar" van een dubbele scoliose, of vergroeiing in de ruggenwervel. Ik was eerst onder
behandeling van een plaatselijke fysiotherapeut. De man deed vreselijk zijn best maar de pijnen bleven.
Goede raad was duur. Ik las veel over rugkwetsuren e.d.. Van een chiropractor had ik wel eens gehoord,
maar ik rangschikte chiropractie - o dom - aanvankelijk onder de noemer; beetje kwakzalverij.

Hoe het begon?
Na mijn 40ste kreeg ik last van mijn rug. Op advies van een collega ben ik destijds toch naar een chiropractor
gestapt. Toen nog in Weert, want in Roermond was nog geen vestiging van het rugcentrum. In 1995 met de
nodige scepsis een afspraak gemaakt. Dat allemaal onder het motto; baat het niet, dan schaadt het niet.
Ik wil het toch eens proberen. Zo gezegd, zo gedaan. Op een goede dag - eind mei 1998 - stapte ik de praktijk in Weert binnen. De Amerikaanse opzet en snel even contant betalen voor een paar minuten behandeling deed me die eerste keer de wenkbrauwen fronsen... Er borrelde een klein taalwolkje in me op: "Gaat het hier om de centen of om de patiënt....!?"

Ik werd de eerste jaren behandeld door een alleraardigste Amerikaanse chiropractor en hij stelde eerst een
uitgebreide diagnose. Ik dacht nog: "Wat moet die man een hoop weten, ik kom toch voor de pijn in mijn rug.... " Enfin, de eerste behandeling zat er na enkele minuten op en de chriropractor waarschuwde mij: "Rij dadelijk in je auto voorzichtig weg en als je vooraf een beetje misselijk wordt, rij dan nog even niet en wacht even tot alles weer okay is."

Innerlijk moest ik toen even lachen: "Misselijk worden van een paar duwtjes op de rug..." dacht ik nog. Ik had
amper iets gevoeld. Ik stapte de praktijk uit aan de Nassaulaan en toen ik bij mijn auto kwam die ik op nog geen honderd meter geparkeerd had, overviel me .. een beetje misselijkheid! "Verdomd, hij heeft dus wel de juiste snaar - of in dit geval - zenuw geraakt."

Vanaf dat moment wist ik; het werkt wel degelijk allemaal, de chiropractie doet in mijn geval dus wat.

Blij dat ik was; er kon iets aan mijn kwaal gedaan worden en het was allemaal positiever dan mijn
ziekenhuisspecialist voordien voorspelde: "We kunnen je misschien opereren maar je hebt kans dat je er
een stijf been aan over houdt..." Dus zei ik tegen mezelf: "Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt."

Door de scoliose loop ik scheef: 3 cm uit het lood zo gezegd. Het doet vaak pijn in mijn rugwervel. Maar door
de combinatie van chiropractie en wekelijks een uurtje intensieve gymnastiekoefeningen en anderhalf uur goed
nordic walken, beide onder leiding van een gediplomeerd instructeur, die ook van wanten weet, hou ik mij
letterlijk op de been. En ik heb gedurende die jaren ook geleerd hoe belangrijk de zithouding is voor
rugpatienten en hoe belangrijk een warming up en cooling down zijn bij de sportieve onderdelen.
Toegegeven, ik heb nog altijd pijn maar het is draaglijk. De ene dag gaat beeter dan de andere. Ik wandel nog
steeds en kan het vaak anderhalf uur volhouden waarbij de soms opkomende pijn draaglijk is. Dankzij -
aldus vermoeden de artsen - de combinatie van chiropractie en sport, zoals gymnastiek en nordic walken,
waarbij 80 tot 90% van je spieren worden aangesproken.

Ik zal de rugkwaal of scoliose nooit kwijt raken, zeggen ze ook. Achteraf blijkt ook nog dat de kwaal meer
voorkomt in mijn familie en bovendien dus een erfelijkheidskwestie is. Daar ben ik pas jaren later achter gekomen: o.a. twee tantes en een achternicht hebben dezelfde rugproblemen en precies dezelfde kwaal. Allen onder in de rug...

Ik ben blij dat ik me redelijk kan voortbewegen en ik zal nooit na 15 jaar behandeling en meer dan 100 bezoeken aan de chiropractor meer durven denken aan kwakzalverij als het woord chiropractie valt. "Genezen kunnen we je waarschijnlijk niet, maar de pijn verlichten wel." Zei mijn eerste chiropractor in Weert destijds. Hij raadde mij ook de combinatie te zoeken met wat bewegingssport, wat ik dus gedaan heb. Mijn sportinstructeur en mijn eerste chiropractor zitten op een lijn: "Blijf luisteren naar je lichaam." Zei de sportinstructeur. "Niets forceren." Voegde de chiropractor er van meet af aan aan toe. Dat doe ik ook niet. Frappant toch; ook hierin hebben zij weer gelijk gekregen...

Één troost, zij het schrale, had mijn eerste chiropractor destijds in Weert voor mij: "jij zult een van de patiënten zijn die blijvend behandeld moeten worden, maar als daardoor de pijn binnen de grenzen blijft, heb je toch heel wat winst en levensvreugde geboekt."

Jacques Biermans, Posterholt (59 jaar)